ببار ای بارون ! ... ببار

یا أیها العَزیز

 نشسته ام چو غباری

به شوق اذن دخول

بیا بگو نتکانند پادَری ها را ..

یا أیُّها العَزیز!

روزی " تو " خواهی آمد،
از کوچه‌های باران..

تا از دلم بشوئی
غم‌های روزگاران..

تو روح سبز گلزار
گل شاداب بی‌خار
مرا از پا فکنده
شکستنهای بسیار..

**

کاش دلم به واقع با شما بود
تا غمی نداشتم
و ای‌کاش دنیا را خرد و ناچیز می‌دیدم
تا غم‌های آن نیز برایم به حساب نمی‌آمد

کاش...

یا أیُها العَزیز!

تو از فراز زمین، از غبار می آیی
از انتهای شب انتظار می آیی

سوار ابر به سمت عروج می تازی
به دست، بیرقی از ذوالفقار می آیی

تو از قبیله نوری، تو از قبیله طور
تو با عشیره آیینه دار می آیی

تو از تبار غدیری و از نژاد فدک
چرا به ساحل دل، سوگوار می آیی

***

پر است خلوتم از عطر ناب شب بو ها
فدای آمدنت! ... با بهار می آیی ؟

***

شعر: حامد حجتی

یا أیهَا العَزیز !

یا مَوْلایَ یا صاحِبَ الزَّمانِ

صَلَواتُ اللهِ عَلَیْکَ وَعَلی آلِ بَیْتِکَ

هذا یَوْمُ الْجُمُعَةِ

وَهُوَ یَوْمُکَ الْمُتَوَقَّعُ فیهِ ظُهُورُکَ

وَالْفَرَجُ فیهِ لِلْمُؤْمِنینَ عَلی یَدَیْکَ

وَقَتْلُ الْکافِرینَ بسَیْفِکَ

وَاَنَا یا مَوْلایَ فیهِ ضَیْفُکَ وَجارُکَ

وَاَنْتَ یا مَوْلایَ

کَریمٌ مِنْ اَوْلادِ الْکِرامِ وَمَأْمُورٌ بِالضِّیافَةِ

وَالاِْجارَةِ فَاَضِفْنی وَاَجِرْنی

صَلَواتُ اللهِ عَلَیْکَ وَعَلی اَهْلِ بَیْتِکَ الطّاهِرینَ

* دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من..
*خوان کرم گسترده ای
  مهمان خویشم برده ای
  گوشم چرا مالی اگر
   من گوشه نان بشکنم ؟

مشاهده یادداشت خصوصی

یا أیها العَزیز !

دلم بهانه  شعر نگفته کرده بیا
هوای هق هق بغض شکفته کرده بیا

کسی برای زمستان دعا نمی خواند
تو خود بگو که زمستان چقدر می ماند ؟

مگر نه این که بهار انتظار می خواهد ؟
دل شکسته ما هم بهار می خواهد !

دعا و گریه و نجوا بگو بگو تا کی ؟
در انتظار کمی گفتگو بگو تا کی ؟

أین َ المُعَدّ لقَطع ِ دابر  ِ الظَّلَمَة

أینَ المُزتَجی لإقامَة الأمت ِ وَ العِوَج

أینَ قاصمُ شَوکة المُعتَدین

أینَ هادمُ أبنیة الشرکِ وَ النفاق

أینَ مُبیدُ أهل ِ الفُسوق وَ العِصیان

أین المَنصورُ علی مَن ِ اعتَدی علیه وَ افتَری

یا أیُها العَزیز !

بزن* بر دل به نوک غمزه تیرم

که پیش چشم بیمارت بمیرم

نصاب حسن در حد کمال ست

زکاتم ده !

که مسکین و فقیرم

*مزن بر دل به نوک ...( حافظ)

یا أیُها العَزیز !

غیبت شما اگرچه از روی مصلحت ست

اما

آقا !

حق شما نیست .

شما غریب و مظلومید

غریب

مظلوم

مانند جد بزرگوارتان حضرت ابااعبدالله الحسین

مانند اجداد طاهرین تان .

غریب

مظلوم

و تنها

مانند مادر تان حضرت صدیقه طاهره .

حق شما نیست که تنها و غریب و مظلوم باشید ،

أیها المظلوم !

أیها الغریب !

أیها الوحید !

* وَ هُوَ  الطَریدُ  الوَحیدُ الغریبُ

* تفالی زدم . این بیت آمد :

ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست
خوش فتاد آن خال رنگین بر رخ رنگین غریب
گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند
دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب

یا أیُها العَزیز !

سحرگاه عطر دل انگیز قنوت تان

سرمست می کند

کافی ست پنجره را باز کنم

آن گاه که نسیم سحری

گونه های خیس هر عاشقی را لمس می کند !

سلامی می فرستم برای تان

و پیامی

و بوسه ای !

. . .

امروز هم حافظ شیرازی

فال دیگری برای این دل شوریده رقم زد :

یار اگر ننشست با ما

نیست جای اعتراض

پادشاهی کامران بود

از گدایی عار داشت

.

.

چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری سرشت

شیوه جنات تجری تحتها الانهار داشت

. . .

قدم بر چشمان ترم بگذار